Najlepsze dla koni pastwiska są na glebach zwięzłych i średniozwięzłych — madach, czarnoziemiach, glebach brunatnych oraz piaszczysto-gliniastych zasobnych w próchnicę. Według francuskiego autora Woltera (1972) w runi dobrego pastwiska dla koni powinno występować 7 gatunków traw, dwa gatunki roślin motylkowych i jeden odgrywający rolę „przyprawy”, jak mniszek lub babka. Irlandzki specjalista w zakresie żywienia zwierząt 0′Moore (1971) uważa, że w runi dobrego pastwiska dla koni większy udział powinny mieć trawy wartościowe pod względem odżywczym, głównie życica trwała oraz tymotka łąkowa, wiechlina łąkowa, kostrzewa łąkowa, wyczyniec łąkowy, z dodatkiem kilku gatunków traw ubogich pod względem odżywczym, lecz chętnie przez konie zjadanych, jak tomka wonna i grzebienica pospolita. Udział koniczyny białej może wynosić 10—15%, a z ziół — w ograniczonej ilości pożądane są — babka lancetowata, mniszek pospolity i krwawnik pospolity. Według tego autora przeciętne próby runi pastwiskowej powinny wykazywać w suchej masie: od 0,6—1,0% wapnia i od 0,3 do 0,4% fosforu. Nazaruk podaje, że najlepszą ruń pastwisk końskich tworzą: wiechlina łąkowa, żywica trwała i koniczyna biała, a zaleca ponadto ... przeczytaj dalej
Pojęcie chwastów jest w pewnym względzie względne — są to bowiem rośliny nie pożądane wśród roślin, które stanowią wyłączny obiekt zainteresowania rolnika. Zachowują one ciągłość występowania dzięki przystosowaniu swego cyklu rozwojowego do eksploatacji danego użytku rolnego. Chwasty łąkowe i pastwiskowe reprezentowane są głównie przez rośliny dwuliścienne dwuletnie i wieloletnie. Indywidualnie je traktując można niejednokrotnie określić je jako wartościowe ze względów odżywczych z uwagi na zawartość składników mineralnych, witamin, substancji regulujących trawienie oraz w inny sposób wpływających korzystnie na organizm zwierzęcia. Gdy jednak rośliny te występują w większych ilościach, utrudniają wegetację roślin bardziej pożytecznym, jeśli chodzi o wydajność i zawartość składników pokarmowych. Jeżeli wspomniane rośliny w sumie nie stanowią więcej niż 15% masy plonu, określa się je mianem ziół; gdy zaś jest ich więcej, konieczne są zabiegi zmierzające do ich ograniczenia. Dotyczy to tzw. chwastów względnych. Można między innymi do nich zaliczyć: mniszek pospolity (Taraxacum officinalle), babkę lancetowatą (Plantago lanceolata), rumianek bezpromieniowy (Matricaria), marchew zwyczajna (Daucus ... przeczytaj dalej
Rośliny te rosną na jałowych, zakwaszonych glebach o nie uregulowanych stosunkach wodnych. Łatwo je odróżnić’w stanie zielonym, jak i w sianie. Turzyce — mają trójkątny przekrój liścia, sity okrągły — i są szpiczasto zakończone, a wełnianki mają liście skórzaste o blaszkach wąskich, rynienkowatych, zakończone trójkątnym końcem. Rośliny te mają bardzo niską wartość (pokarmową, ohociaż jeśli chodzi o niektóre turzyce (we florze polskiej wyróżnia się ich około 100 gatunków), to zawierają one nawet sporo składników pokarmowych, lecz ze względu na dużą zawartość włókna surowego oraz impregnację krzemionką są trudno strawne. Siano z turzyc skoszonych w bardzo młodym stanie konie jedzą bez większych oporów — przeciwnie niż bydło lub owce, stąd też przyjęło się wśród rolników określenie tego siana jako „końskie siano”. Ze względu na małą dużą zawartość składników pokarmowych może być skarmiane w braku innego końmi roboczymi, natomiast w żywieniu koni hodowlanych nie powinno być stosowane. ... przeczytaj dalej
Użytki zielone zakłada się w dolinach, gdzie występuje wyższy poziom wody gruntowej, a na zboczach tam, gdzie występują większe ilości równomiernie rozłożonych opadów. Skład botaniczny runi i jej wartość pokarmowa zależą od stosunków wodnych i nawożenia. Na użytkach nie pielęgnowanych zarówno wartość pokarmowa runi, jak i plony pogarszają się. Użytki takie wymagają zagospodarowania na nowo przez podsiew lub całkowitego odnowienia przez zaoranie i obsiew na nowo. W korzystnych warunkach siedliska użytki zielone właściwie zagospodarowane i użytkowane mogą dawać opłacalne plony przez wiele lat. Ważną sprawą jest dobór gatunków traw i motylkowych do warunków siedliska: (gleby i jej zasobności, klimatu) i sposobu użytkowania (łąka, pastwisko). Im lepiej dobrany jest skład botaniczny runi do warunków środowiska, tym większe istnieją szanse ha jęj długotrwałość i dużą wydajność. Gatunki pożądane na użytkach zielonych powinny odznaczać się bujnym wzrostem, szybkim odrastaniem po spasieniu lub skoszeniu, wysokim plonowaniem, odpowiednią zawartością składników pokarmowych, dobrą strawnością, smakowitością i wytrzymałością na nie sprzyjające warunki. Dobra ruń składa się z traw pastewnych, roślin ... przeczytaj dalej
Współczesne metody laboratoryjne pozwalają na określenie składników pokarmowych zawartych w paszach z dość dużą dokładnością. Dlatego też tabele wartości pokarmowej pasz zamieszczane w publikacjach dotyczących norm żywienia zwierząt gospodarskich1 podają zawartość jednostek owsianych w 1 kg paszy z dokładnością do 0,001, podobnie zawartość białka strawnego z dokładnością do 0,1 g i suchej masy również do 0,1 g, a przygotowywane obecnie VIII wydanie „Norm” także wartość energetyczną pasz w kaloriach i dżulach. Wartość pokarmowa pasz uzyskiwanych z tego samego gatunku lub zespołu gatunków roślin lub z innych źródeł wykazuje dużą zmienność, tymczasem tabele norm zawierają z reguły tylko liczby średnie. Wiadomo, że średnie w ogóle, a szczególnie w odniesieniu do produktów naturalnych mają bardzo ograniczoną wartość informacyjną. Posługiwanie się więc wyłącznie miernikami średnimi może powodować, że w niektórych wypadkach szacowana zawartość składników pokarmowych i wartość pokarmowa będzie znacznie odbiegała od rzeczywistej. Niektóre wydawnictwa zagraniczne, np. Universytetu Hohenheim (1974), podają w zestawieniach obok średniej zawartości składników pokarmowych w poszczególnych paszach ... przeczytaj dalej